ἐν νυκτὶ δυσκύμαντα δʼ ὠρώρει κακά.ναῦς γὰρ πρὸς ἀλλήλαισι Θρῄκιαι πνοαὶἤρεικον· αἱ δὲ κεροτυπούμεναι βίᾳχειμῶνι τυφῶ σὺν ζάλῃ τʼ ὀμβροκτύπῳᾤχοντʼ ἄφαντοι ποιμένος κακοῦ στρόβῳ.ἐπεὶ δʼ ἀνῆλθε λαμπρὸν ἡλίου φάος,ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖςἀνδρῶν Ἀχαιῶν ναυτικοῖς τʼ ἐρειπίοις.ἡμᾶς γε μὲν δὴ ναῦν τʼ ἀκήρατον σκάφοςἤτοι τις ἐξέκλεψεν ἢ ʼξῃτήσατοθεός τις, οὐκ ἄνθρωπος, οἴακος θιγών.τύχη δὲ σωτὴρ ναῦν θέλουσʼ ἐφέζετο,ὡς μήτʼ ἐν ὅρμῳ κύματος ζάλην ἔχεινμήτʼ ἐξοκεῖλαι πρὸς κραταίλεων χθόνα.ἔπειτα δʼ Ἅιδην πόντιον πεφευγότες,λευκὸν κατʼ ἦμαρ, οὐ πεποιθότες τύχῃ,ἐβουκολοῦμεν φροντίσιν νέον πάθος,στρατοῦ καμόντος καὶ κακῶς σποδουμένου.καὶ νῦν ἐκείνων εἴ τίς ἐστιν ἐμπνέων,λέγουσιν ἡμᾶς ὡς ὀλωλότας, τί μή;