πλὴν τοῦ τρέφοντος Ἡλίου χθονὸς φύσιν.Χορόςπῶς γὰρ λέγεις χειμῶνα ναυτικῷ στρατῷἐλθεῖν τελευτῆσαί τε δαιμόνων κότῳ;Κῆρυξεὔφημον ἦμαρ οὐ πρέπει κακαγγέλῳγλώσσῃ μιαίνειν· χωρὶς ἡ τιμὴ θεῶν.ὅταν δʼ ἀπευκτὰ πήματʼ ἄγγελος πόλειστυγνῷ προσώπῳ πτωσίμου στρατοῦ φέρῃ,πόλει μὲν ἕλκος ἓν τὸ δήμιον τυχεῖν,πολλοὺς δὲ πολλῶν ἐξαγισθέντας δόμωνἄνδρας διπλῇ μάστιγι, τὴν Ἄρης φιλεῖ,δίλογχον ἄτην, φοινίαν ξυνωρίδα·τοιῶνδε μέντοι πημάτων σεσαγμένονπρέπει λέγειν παιᾶνα τόνδʼ Ἐρινύων.σωτηρίων δὲ πραγμάτων εὐάγγελονἥκοντα πρὸς χαίρουσαν εὐεστοῖ πόλιν,πῶς κεδνὰ τοῖς κακοῖσι συμμείξω, λέγωνχειμῶνʼ Ἀχαιοῖς οὐκ ἀμήνιτον θεῶν;ξυνώμοσαν γάρ, ὄντες ἔχθιστοι τὸ πρίν,πῦρ καὶ θάλασσα, καὶ τὰ πίστʼ ἐδειξάτηνφθείροντε τὸν δύστηνον Ἀργείων στρατόν.