λόγοις τοιούτοις πλαγκτὸς οὖσʼ ἐφαινόμην.ὅμως δʼ ἔθυον, καὶ γυναικείῳ νόμῳὀλολυγμὸν ἄλλος ἄλλοθεν κατὰ πτόλινἔλασκον εὐφημοῦντες ἐν θεῶν ἕδραιςθυηφάγον κοιμῶντες εὐώδη φλόγα.καὶ νῦν τὰ μάσσω μὲν τί δεῖ σέ μοι λέγειν;ἄνακτος αὐτοῦ πάντα πεύσομαι λόγον.ὅπως δʼ ἄριστα τὸν ἐμὸν αἰδοῖον πόσινσπεύσω πάλιν μολόντα δέξασθαι·—τί γὰργυναικὶ τούτου φέγγος ἥδιον δρακεῖν,ἀπὸ στρατείας ἀνδρὶ σώσαντος θεοῦπύλας ἀνοῖξαι;—ταῦτʼ ἀπάγγειλον πόσει·ἥκειν ὅπως τάχιστʼ ἐράσμιον πόλει·γυναῖκα πιστὴν δʼ ἐν δόμοις εὕροι μολὼνοἵαν περ οὖν ἔλειπε, δωμάτων κύναἐσθλὴν ἐκείνῳ, πολεμίαν τοῖς δύσφροσιν,καὶ τἄλλʼ ὁμοίαν πάντα, σημαντήριονοὐδὲν διαφθείρασαν ἐν μήκει χρόνου.οὐδʼ οἶδα τέρψιν οὐδʼ ἐπίψογον φάτινἄλλου πρὸς ἀνδρὸς μᾶλλον ἢ χαλκοῦ βαφάς.