τὰ δʼ αὖτε κἀπίμομφα. τίς δὲ πλὴν θεῶνἅπαντʼ ἀπήμων τὸν διʼ αἰῶνος χρόνον;μόχθους γὰρ εἰ λέγοιμι καὶ δυσαυλίας,σπαρνὰς παρήξεις καὶ κακοστρώτους, τί δʼ οὐστένοντες, οὐ λαχόντες ἤματος μέρος;τὰ δʼ αὖτε χέρσῳ καὶ προσῆν πλέον στύγος·εὐναὶ γὰρ ἦσαν δηΐων πρὸς τείχεσιν·ἐξ οὐρανοῦ δὲ κἀπὸ γῆς λειμώνιαιδρόσοι κατεψάκαζον, ἔμπεδον σίνοςἐσθημάτων, τιθέντες ἔνθηρον τρίχα.χειμῶνα δʼ εἰ λέγοι τις οἰωνοκτόνον,οἷον παρεῖχʼ ἄφερτον Ἰδαία χιών,ἢ θάλπος, εὖτε πόντος ἐν μεσημβριναῖςκοίταις ἀκύμων νηνέμοις εὕδοι πεσώντί ταῦτα πενθεῖν δεῖ; παροίχεται πόνος·παροίχεται δέ, τοῖσι μὲν τεθνηκόσιντὸ μήποτʼ αὖθις μηδʼ ἀναστῆναι μέλειν.τί τοὺς ἀναλωθέντας ἐν ψήφῳ λέγειν,τὸν ζῶντα δʼ ἀλγεῖν χρὴ τύχης παλιγκότου;καὶ πολλὰ χαίρειν ξυμφορὰς καταξιῶ.