ἄναξ Ἄπολλον. τούς τʼ ἀγωνίους θεοὺςπάντας προσαυδῶ, τόν τʼ ἐμὸν τιμάορονἙρμῆν, φίλον κήρυκα, κηρύκων σέβας,ἥρως τε τοὺς πέμψαντας, εὐμενεῖς πάλινστρατὸν δέχεσθαι τὸν λελειμμένον δορός.ἰὼ μέλαθρα βασιλέων, φίλαι στέγαι,σεμνοί τε θᾶκοι, δαίμονές τʼ ἀντήλιοι,εἴ που πάλαι, φαιδροῖσι τοισίδʼ ὄμμασιδέξασθε κόσμῳ βασιλέα πολλῷ χρόνῳ.ἥκει γὰρ ὑμῖν φῶς ἐν εὐφρόνῃ φέρωνκαὶ τοῖσδʼ ἅπασι κοινὸν Ἀγαμέμνων ἄναξ.ἀλλʼ εὖ νιν ἀσπάσασθε, καὶ γὰρ οὖν πρέπειΤροίαν κατασκάψαντα τοῦ δικηφόρουΔιὸς μακέλλῃ, τῇ κατείργασται πέδον.βωμοὶ δʼ ἄιστοι καὶ θεῶν ἱδρύματα,καὶ σπέρμα πάσης ἐξαπόλλυται χθονός.τοιόνδε Τροίᾳ περιβαλὼν ζευκτήριονἄναξ Ἀτρείδης πρέσβυς εὐδαίμων ἀνὴρἥκει, τίεσθαι δʼ ἀξιώτατος βροτῶντῶν νῦν· Πάρις γὰρ οὔτε συντελὴς πόλις