ἐπορθιάζειν, εἴπερ Ἰλίου πόλιςἑάλωκεν, ὡς ὁ φρυκτὸς ἀγγέλλων πρέπει·αὐτός τʼ ἔγωγε φροίμιον χορεύσομαι.τὰ δεσποτῶν γὰρ εὖ πεσόντα θήσομαιτρὶς ἓξ βαλούσης τῆσδέ μοι φρυκτωρίας.γένοιτο δʼ οὖν μολόντος εὐφιλῆ χέραἄνακτος οἴκων τῇδε βαστάσαι χερί.τὰ δʼ ἄλλα σιγῶ· βοῦς ἐπὶ γλώσσῃ μέγαςβέβηκεν· οἶκος δʼ αὐτός, εἰ φθογγὴν λάβοι,