νῦν δʼ εὐτυχὴς γένοιτʼ ἀπαλλαγὴ πόνωνεὐαγγέλου φανέντος ὀρφναίου πυρός.ὦ χαῖρε λαμπτὴρ νυκτός, ἡμερήσιονφάος πιφαύσκων καὶ χορῶν κατάστασινπολλῶν ἐν Ἄργει, τῆσδε συμφορᾶς χάριν.ἰοὺ ἰού.Ἀγαμέμνονος γυναικὶ σημαίνω τορῶςεὐνῆς ἐπαντείλασαν ὡς τάχος δόμοιςὀλολυγμὸν εὐφημοῦντα τῇδε λαμπάδιἐπορθιάζειν, εἴπερ Ἰλίου πόλιςἑάλωκεν, ὡς ὁ φρυκτὸς ἀγγέλλων πρέπει·αὐτός τʼ ἔγωγε φροίμιον χορεύσομαι.τὰ δεσποτῶν γὰρ εὖ πεσόντα θήσομαιτρὶς ἓξ βαλούσης τῆσδέ μοι φρυκτωρίας.γένοιτο δʼ οὖν μολόντος εὐφιλῆ χέραἄνακτος οἴκων τῇδε βαστάσαι χερί.τὰ δʼ ἄλλα σιγῶ· βοῦς ἐπὶ γλώσσῃ μέγαςβέβηκεν· οἶκος δʼ αὐτός, εἰ φθογγὴν λάβοι,σαφέστατʼ ἂν λέξειεν· ὡς ἑκὼν ἐγὼμαθοῦσιν αὐδῶ κοὐ μαθοῦσι λήθομαι.