καὶ προστρόπαιος ἑστίας μολὼν πάλιντλήμων Θυέστης μοῖραν ηὕρετʼ ἀσφαλῆ,τὸ μὴ θανὼν πατρῷον αἱμάξαι πέδον,αὐτός· ξένια δὲ τοῦδε δύσθεος πατὴρἈτρεύς, προθύμως μᾶλλον ἢ φίλως, πατρὶτὠμῷ, κρεουργὸν ἦμαρ εὐθύμως ἄγεινδοκῶν, παρέσχε δαῖτα παιδείων κρεῶν.τὰ μὲν ποδήρη καὶ χερῶν ἄκρους κτέναςἔθρυπτʼ, ἄνωθεν ἀνδρακὰς καθήμενος.ἄσημα δʼ αὐτῶν αὐτίκʼ ἀγνοίᾳ λαβὼνἔσθει βορὰν ἄσωτον, ὡς ὁρᾷς, γένει.κἄπειτʼ ἐπιγνοὺς ἔργον οὐ καταίσιονᾤμωξεν, ἀμπίπτει δʼ ἀπὸ σφαγὴν ἐρῶν,μόρον δʼ ἄφερτον Πελοπίδαις ἐπεύχεται,λάκτισμα δείπνου ξυνδίκως τιθεὶς ἀρᾷ,οὕτως ὀλέσθαι πᾶν τὸ Πλεισθένους γένος.ἐκ τῶνδέ σοι πεσόντα τόνδʼ ἰδεῖν πάρα.κἀγὼ δίκαιος τοῦδε τοῦ φόνου ῥαφεύς.