χρησμόν. ἐγὼ δʼ οὖνἐθέλω δαίμονι τῷ Πλεισθενιδῶνὅρκους θεμένη τάδε μὲν στέργειν,δύστλητά περ ὄνθʼ· ὃ δὲ λοιπόν, ἰόντʼἐκ τῶνδε δόμων ἄλλην γενεὰντρίβειν θανάτοις αὐθένταισι.κτεάνων τε μέροςβαιὸν ἐχούσῃ πᾶν ἀπόχρη μοιμανίας μελάθρωνἀλληλοφόνους ἀφελούσῃ.

Αἴγισθοςὦ φέγγος εὖφρον ἡμέρας δικηφόρου.φαίην ἂν ἤδη νῦν βροτῶν τιμαόρουςθεοὺς ἄνωθεν γῆς ἐποπτεύειν ἄχη,ἰδὼν ὑφαντοῖς ἐν πέπλοις, Ἐρινύωντὸν ἄνδρα τόνδε κείμενον φίλως ἐμοί,χερὸς πατρῴας ἐκτίνοντα μηχανάς.Ἀτρεὺς γὰρ ἄρχων τῆσδε γῆς, τούτου πατήρ,πατέρα Θυέστην τὸν ἐμόν, ὡς τορῶς φράσαι,αὑτοῦ δʼ ἀδελφόν, ἀμφίλεκτος ὢν κράτει,ἠνδρηλάτησεν ἐκ πόλεώς τε καὶ δόμων.