τίς δʼ ἐπιτύμβιον αἶνον ἐπʼ ἀνδρὶ θείῳσὺν δακρύοις ἰάπτωνἀληθείᾳ φρενῶν πονήσει;
Κλυταιμήστραοὐ σὲ προσήκει τὸ μέλημʼ ἀλέγειντοῦτο· πρὸς ἡμῶνκάππεσε, κάτθανε, καὶ καταθάψομεν,οὐχ ὑπὸ κλαυθμῶν τῶν ἐξ οἴκων,ἀλλʼ Ἰφιγένειά νιν ἀσπασίωςθυγάτηρ, ὡς χρή,πατέρʼ ἀντιάσασα πρὸς ὠκύπορονπόρθμευμʼ ἀχέωνπερὶ χεῖρε βαλοῦσα φιλήσει.
Χορόςὄνειδος ἥκει τόδʼ ἀντʼ ὀνείδους.δύσμαχα δʼ ἔστι κρῖναι.φέρει φέροντʼ, ἐκτίνει δʼ ὁ καίνων.μίμνει δὲ μίμνοντος ἐν θρόνῳ Διὸςπαθεῖν τὸν ἔρξαντα· θέσμιον γάρ.τίς ἂν γονὰν ἀραῖον ἐκβάλοι δόμων;κεκόλληται γένος πρὸς ἄτᾳ.
Κλυταιμήστραἐς τόνδʼ ἐνέβης ξὺν ἀληθείᾳ