ἀνδρῶν ψυχὰς Δαναῶν ὀλέσασʼἀξύστατον ἄλγος ἔπραξεν.
Χορόςδαῖμον, ὃς ἐμπίτνεις δώμασι καὶ διφυί-οισι Τανταλίδαισιν,κράτος τʼ ἰσόψυχον ἐκ γυναικῶνκαρδιόδηκτον ἐμοὶ κρατύνεις.ἐπὶ δὲ σώματος δίκαν μοι
κόρακος ἐχθροῦ σταθεῖσʼ ἐκνόμωςὕμνον ὑμνεῖν ἐπεύχεται ˘¯
Κλυταιμήστρανῦν δʼ ὤρθωσας στόματος γνώμην,τὸν τριπάχυντονδαίμονα γέννης τῆσδε κικλήσκων.ἐκ τοῦ γὰρ ἔρως αἱματολοιχὸςνείρᾳ τρέφεται, πρὶν καταλῆξαιτὸ παλαιὸν ἄχος, νέος ἰχώρ.
Χορόςἦ μέγαν οἰκονόμονδαίμονα καὶ βαρύμηνιν αἰνεῖς,φεῦ φεῦ, κακὸν αἶνον ἀτη-ρᾶς τύχας ἀκορέστου·ἰὴ ἰή, διαὶ Διὸς