οὕτω τὸν αὑτοῦ θυμὸν ὁρμαίνει πεσών·κἀκφυσιῶν ὀξεῖαν αἵματος σφαγὴνβάλλει μʼ ἐρεμνῇ ψακάδι φοινίας δρόσου,χαίρουσαν οὐδὲν ἧσσον ἢ διοσδότῳγάνει σπορητὸς κάλυκος ἐν λοχεύμασιν.ὡς ὧδʼ ἐχόντων, πρέσβος Ἀργείων τόδε,χαίροιτʼ ἄν, εἰ χαίροιτʼ, ἐγὼ δʼ ἐπεύχομαι.εἰ δʼ ἦν πρεπόντων ὥστʼ ἐπισπένδειν νεκρῷ,τῷδʼ ἂν δικαίως ἦν, ὑπερδίκως μὲν οὖν.