Διὸς νεκρῶν σωτῆρος εὐκταίαν χάριν.οὕτω τὸν αὑτοῦ θυμὸν ὁρμαίνει πεσών·κἀκφυσιῶν ὀξεῖαν αἵματος σφαγὴνβάλλει μʼ ἐρεμνῇ ψακάδι φοινίας δρόσου,χαίρουσαν οὐδὲν ἧσσον ἢ διοσδότῳγάνει σπορητὸς κάλυκος ἐν λοχεύμασιν.ὡς ὧδʼ ἐχόντων, πρέσβος Ἀργείων τόδε,χαίροιτʼ ἄν, εἰ χαίροιτʼ, ἐγὼ δʼ ἐπεύχομαι.εἰ δʼ ἦν πρεπόντων ὥστʼ ἐπισπένδειν νεκρῷ,τῷδʼ ἂν δικαίως ἦν, ὑπερδίκως μὲν οὖν.τοσῶνδε κρατῆρʼ ἐν δόμοις κακῶν ὅδεπλήσας ἀραίων αὐτὸς ἐκπίνει μολών.Χορόςθαυμάζομέν σου γλῶσσαν, ὡς θρασύστομος,ἥτις τοιόνδʼ ἐπʼ ἀνδρὶ κομπάζεις λόγον.Κλυταιμήστραπειρᾶσθέ μου γυναικὸς ὡς ἀφράσμονος·ἐγὼ δʼ ἀτρέστῳ καρδίᾳ πρὸς εἰδόταςλέγω· σὺ δʼ αἰνεῖν εἴτε με ψέγειν θέλειςὅμοιον. οὗτός ἐστιν Ἀγαμέμνων, ἐμὸςπόσις, νεκρὸς δέ, τῆσδε δεξιᾶς χερὸςἔργον, δικαίας τέκτονος. τάδʼ ὧδʼ ἔχει.