μαντευσόμεσθα τἀνδρὸς ὡς ὀλωλότος;——σάφʼ εἰδότας χρὴ τῶνδε θυμοῦσθαι πέρι·τὸ γὰρ τοπάζειν τοῦ σάφʼ εἰδέναι δίχα.——ταύτην ἐπαινεῖν πάντοθεν πληθύνομαι,τρανῶς Ἀτρείδην εἰδέναι κυροῦνθʼ ὅπως.Κλυταιμήστραπολλῶν πάροιθεν καιρίως εἰρημένωντἀναντίʼ εἰπεῖν οὐκ ἐπαισχυνθήσομαι.πῶς γάρ τις ἐχθροῖς ἐχθρὰ πορσύνων, φίλοιςδοκοῦσιν εἶναι, πημονῆς ἀρκύστατʼ ἂνφράξειεν, ὕψος κρεῖσσον ἐκπηδήματος;ἐμοὶ δʼ ἀγὼν ὅδʼ οὐκ ἀφρόντιστος πάλαινείκης παλαιᾶς ἦλθε, σὺν χρόνῳ γε μήν·ἕστηκα δʼ ἔνθʼ ἔπαισʼ ἐπʼ ἐξειργασμένοις.οὕτω δʼ ἔπραξα, καὶ τάδʼ οὐκ ἀρνήσομαι·ὡς μήτε φεύγειν μήτʼ ἀμύνεσθαι μόρον,ἄπειρον ἀμφίβληστρον, ὥσπερ ἰχθύων,περιστιχίζω, πλοῦτον εἵματος κακόν.παίω δέ νιν δίς· κἀν δυοῖν οἰμωγμάτοινμεθῆκεν αὑτοῦ κῶλα· καὶ πεπτωκότιτρίτην ἐπενδίδωμι, τοῦ κατὰ χθονὸς