κἀν τοῖσδε κόσμοις καταγελωμένην μέγαφίλων ὑπʼ ἐχθρῶν οὐ διχορρόπως, μάτην—καλουμένη δὲ φοιτὰς ὡς ἀγύρτριαπτωχὸς τάλαινα λιμοθνὴς ἠνεσχόμην—καὶ νῦν ὁ μάντις μάντιν ἐκπράξας ἐμὲἀπήγαγʼ ἐς τοιάσδε θανασίμους τύχας.βωμοῦ πατρῴου δʼ ἀντʼ ἐπίξηνον μένει,θερμῷ κοπείσης φοινίῳ προσφάγματι.οὐ μὴν ἄτιμοί γʼ ἐκ θεῶν τεθνήξομεν.