νεῶν τʼ ἄπαρχος Ἰλίου τʼ ἀναστάτηςοὐκ οἶδεν οἷα γλῶσσα μισητῆς κυνὸςλείξασα κἀκτείνασα φαιδρὸν οὖς, δίκηνἌτης λαθραίου, τεύξεται κακῇ τύχῃ.τοιάδε τόλμα· θῆλυς ἄρσενος φονεὺςἔστιν. τί νιν καλοῦσα δυσφιλὲς δάκοςτύχοιμʼ ἄν; ἀμφίσβαιναν, ἢ Σκύλλαν τινὰοἰκοῦσαν ἐν πέτραισι, ναυτίλων βλάβην,θύουσαν Ἅιδου μητέρʼ ἄσπονδόν τʼ Ἄρηφίλοις πνέουσαν; ὡς δʼ ἐπωλολύξατοἡ παντότολμος, ὥσπερ ἐν μάχης τροπῇ,δοκεῖ δὲ χαίρειν νοστίμῳ σωτηρίᾳ.καὶ τῶνδʼ ὅμοιον εἴ τι μὴ πείθω· τί γάρ;τὸ μέλλον ἥξει. καὶ σύ μʼ ἐν τάχει παρὼνἄγαν γʼ ἀληθόμαντιν οἰκτίρας ἐρεῖς.Χορόςτὴν μὲν Θυέστου δαῖτα παιδείων κρεῶνξυνῆκα καὶ πέφρικα, καὶ φόβος μʼ ἔχεικλύοντʼ ἀληθῶς οὐδὲν ἐξῃκασμένα.τὰ δʼ ἄλλʼ ἀκούσας ἐκ δρόμου πεσὼν τρέχω.ΚασάνδραἈγαμέμνονός σέ φημʼ ἐπόψεσθαι μόρον.