ἐμῷ· φέρειν γὰρ χρὴ τὸ δούλιον ζυγόν·νεῶν τʼ ἄπαρχος Ἰλίου τʼ ἀναστάτηςοὐκ οἶδεν οἷα γλῶσσα μισητῆς κυνὸςλείξασα κἀκτείνασα φαιδρὸν οὖς, δίκηνἌτης λαθραίου, τεύξεται κακῇ τύχῃ.τοιάδε τόλμα· θῆλυς ἄρσενος φονεὺςἔστιν. τί νιν καλοῦσα δυσφιλὲς δάκοςτύχοιμʼ ἄν; ἀμφίσβαιναν, ἢ Σκύλλαν τινὰοἰκοῦσαν ἐν πέτραισι, ναυτίλων βλάβην,