ἰὼ τάλαινα, τόδε γὰρ τελεῖς,τὸν ὁμοδέμνιον πόσινλουτροῖσι φαιδρύνασα—πῶς φράσω τέλος;τάχος γὰρ τόδʼ ἔσται· προτείνει δὲ χεὶρ ἐκχερὸς ὀρέγματα.Χορόςοὔπω ξυνῆκα· νῦν γὰρ ἐξ αἰνιγμάτωνἐπαργέμοισι θεσφάτοις ἀμηχανῶ.

Κασάνδραἒ ἔ, παπαῖ παπαῖ, τί τόδε φαίνεται;ἦ δίκτυόν τί γʼ Ἅιδου;ἀλλʼ ἄρκυς ἡ ξύνευνος, ἡ ξυναιτίαφόνου. στάσις δʼ ἀκόρετος γένεικατολολυξάτω θύματος λευσίμου.Χορόςποίαν Ἐρινὺν τήνδε δώμασιν κέλῃἐπορθιάζειν; οὔ με φαιδρύνει λόγος.ἐπὶ δὲ καρδίαν ἔδραμε κροκοβαφὴςσταγών, ἅτε καιρία πτώσιμοςξυνανύτει βίου δύντος αὐγαῖς·ταχεῖα δʼ ἄτα πέλει.

Κασάνδραἆ ἆ, ἰδοὺ ἰδού· ἄπεχε τῆς βοὸςτὸν ταῦρον· ἐν πέπλοισι