μοῖρα μοῖραν ἐκ θεῶνεἶργε μὴ πλέον φέρειν,προφθάσασα καρδίαγλῶσσαν ἂν τάδʼ ἐξέχει.νῦν δʼ ὑπὸ σκότῳ βρέμειθυμαλγής τε καὶ οὐδὲν ἐπελπομέν-α ποτὲ καίριον ἐκτολυπεύσεινζωπυρουμένας φρενός.

Κλυταιμήστραεἴσω κομίζου καὶ σύ, Κασάνδραν λέγω,ἐπεί σʼ ἔθηκε Ζεὺς ἀμηνίτως δόμοιςκοινωνὸν εἶναι χερνίβων, πολλῶν μέταδούλων σταθεῖσαν κτησίου βωμοῦ πέλας·ἔκβαινʼ ἀπήνης τῆσδε, μηδʼ ὑπερφρόνει.καὶ παῖδα γάρ τοί φασιν Ἀλκμήνης ποτὲπραθέντα τλῆναι δουλίας μάζης τυχεῖν.εἰ δʼ οὖν ἀνάγκη τῆσδʼ ἐπιρρέποι τύχης,ἀρχαιοπλούτων δεσποτῶν πολλὴ χάρις.οἳ δʼ οὔποτʼ ἐλπίσαντες ἤμησαν καλῶς,ὠμοί τε δούλοις πάντα καὶ παρὰ στάθμην.ἔχεις παρʼ ἡμῶν οἷά περ νομίζεται.