ἐρέσσετʼ ἀμφὶ κρατὶ πόμπιμον χεροῖνπίτυλον, ὃς αἰὲν διʼ Ἀχέροντʼ ἀμείβεταιτὰν ἄστολον μελάγκροκον ~~ναύστολον~~ θεωρίδα,τὰν ἀστιβῆ Ἀπόλλωνι, τὰν ἀνάλιονπάνδοκον εἰς ἀφανῆ τε χέρσον.ἀλλὰ γὰρ ἥκουσʼ αἵδʼ ἐπὶ πρᾶγοςπικρὸν Ἀντιγόνη τʼ ἠδʼ Ἰσμήνη,θρῆνον ἀδελφοῖν· οὐκ ἀμφιβόλωςοἶμαί σφʼ ἐρατῶν ἐκ βαθυκόλπωνστηθέων ἥσειν ἄλγος ἐπάξιον.ἡμᾶς δὲ δίκη πρότερον φήμηςτὸν δυσκέλαδόν θʼ ὕμνον Ἐρινύοςἰαχεῖν Ἀίδα τʼἐχθρὸν παιᾶνʼ ἐπιμέλπειν.ἰώ, δυσαδελφόταται πασῶν ὁπόσαιστρόφον ἐσθῆσιν περιβάλλονται,κλαίω, στένομαι, καὶ δόλος οὐδεὶςμὴ ʼκ φρενὸς ὀρθῶς με λιγαίνειν.

Χορόςἰὼ ἰὼ δύσφρονες,φίλων ἄπιστοι καὶ κακῶν ἀτρύμονες,