ὤμοι, πατρὸς δὴ νῦν ἀραὶ τελεσφόροι.ἀλλʼ οὔτε κλαίειν οὔτʼ ὀδύρεσθαι πρέπει,μὴ καὶ τεκνωθῇ δυσφορώτερος γόος.ἐπωνύμῳ δὲ κάρτα, Πολυνείκει λέγω,τάχʼ εἰσόμεσθα τοὐπίσημʼ ὅποι τελεῖ,εἴ νιν κατάξει χρυσότευκτα γράμματαἐπʼ ἀσπίδος φλύοντα σὺν φοίτῳ φρενῶν.εἰ δʼ ἡ Διὸς παῖς παρθένος Δίκη παρῆνἔργοις ἐκείνου καὶ φρεσίν, τάχʼ ἂν τόδʼ ἦν·ἀλλʼ οὔτε νιν φυγόντα μητρόθεν σκότον,οὔτʼ ἐν τροφαῖσιν, οὔτʼ ἐφηβήσαντά πω,οὔτʼ ἐν γενείου ξυλλογῇ τριχώματος,Δίκη προσεῖδε καὶ κατηξιώσατο·οὐδʼ ἐν πατρῴας μὴν χθονὸς κακουχίᾳοἶμαί νιν αὐτῷ νῦν παραστατεῖν πέλας.ἦ δῆτʼ ἂν εἴη πανδίκως ψευδώνυμοςΔίκη, ξυνοῦσα φωτὶ παντόλμῳ φρένας.τούτοις πεποιθὼς εἶμι καὶ ξυστήσομαιαὐτός· τίς ἄλλος μᾶλλον ἐνδικώτερος;ἄρχοντί τʼ ἄρχων καὶ κασιγνήτῳ κάσις,