δοκῶ μὲν οὖν σφε μηδὲ προσβαλεῖν πύλαιςοὐχ ὡς ἄθυμος οὐδὲ λήματος κάκῇ,ἀλλʼ οἶδεν ὥς σφε χρὴ τελευτῆσαι μάχῃ,εἰ καρπὸς ἔσται θεσφάτοισι Λοξίου·φιλεῖ δὲ σιγᾶν ἢ λέγειν τὰ καίρια.ὅμως δʼ ἐπʼ αὐτῷ φῶτα, Λασθένους βίαν,ἐχθρόξενον πυλωρὸν ἀντιτάξομεν,γέροντα τὸν νοῦν, σάρκα δʼ ἡβῶσαν φύει,ποδῶκες ὄμμα, χεῖρα δʼ οὐ βραδύνεταιπαρʼ ἀσπίδος γυμνωθὲν ἁρπάσαι δόρυ.θεοῦ δὲ δῶρόν ἐστιν εὐτυχεῖν βροτούς.
Χορόςκλύοντες θεοὶ δικαίας λιτὰςἁμετέρας τελεῖθʼ, ὡς πόλις εὐτυχῇ,δορίπονα κάκʼ ἐκτρέποντες ἐς γᾶςἐπιμόλους· πύργων δʼ ἔκτοθενβαλὼν Ζεύς σφε κάνοι κεραυνῷ. Ἄγγελοςτὸν ἕβδομον δὴ τόνδʼ ἐφʼ ἑβδόμαις πύλαιςλέξω, τὸν αὐτοῦ σοῦ κασίγνητον, πόλειοἵας ἀρᾶται καὶ κατεύχεται τύχας·πύργοις ἐπεμβὰς κἀπικηρυχθεὶς χθονί,