ὥρας φυούσης, ταρφὺς ἀντέλλουσα θρίξ.ὁ δʼ ὠμόν, οὔτι παρθένων ἐπώνυμον,φρόνημα, γοργὸν δʼ ὄμμʼ ἔχων, προσίσταται.οὐ μὴν ἀκόμπαστός γʼ ἐφίσταται πύλαις·τὸ γὰρ πόλεως ὄνειδος ἐν χαλκηλάτῳσάκει, κυκλωτῷ σώματος προβλήματι,Σφίγγʼ ὠμόσιτον προσμεμηχανημένηνγόμφοις ἐνώμα, λαμπρὸν ἔκκρουστον δέμας,φέρει δʼ ὑφʼ αὑτῇ φῶτα Καδμείων ἕνα,ὡς πλεῖστʼ ἐπʼ ἀνδρὶ τῷδʼ ἰάπτεσθαι βέλη.ἐλθὼν δʼ ἔοικεν οὐ καπηλεύσειν μάχην,μακρᾶς κελεύθου δʼ οὐ καταισχυνεῖν πόρον,Παρθενοπαῖος Ἀρκάς· ὁ δὲ τοιόσδʼ ἀνὴρμέτοικος, Ἄργει δʼ ἐκτίνων καλὰς τροφάς,πύργοις ἀπειλεῖ τοῖσδʼ ἃ μὴ κραίνοι θεός.Ἐτεοκλήςεἰ γὰρ τύχοιεν ὧν φρονοῦσι πρὸς θεῶν,αὐτοῖς ἐκείνοις ἀνοσίοις κομπάσμασιν·ἦ τἂν πανώλεις παγκάκως τʼ ὀλοίατο.ἔστιν δὲ καὶ τῷδʼ, ὃν λέγεις τὸν Ἀρκάδα,ἀνὴρ ἄκομπος, χεὶρ δʼ ὁρᾷ τὸ δράσιμον,