αὐτὸς κατόπτης δʼ εἴμʼ ἐγὼ τῶν πραγμάτων·ἄνδρες γὰρ ἑπτά, θούριοι λοχαγέται,ταυροσφαγοῦντες ἐς μελάνδετον σάκοςκαὶ θιγγάνοντες χερσὶ ταυρείου φόνου,Ἄρη τʼ, Ἐνυώ, καὶ φιλαίματον Φόβονὡρκωμότησαν ἢ πόλει κατασκαφὰςθέντες λαπάξειν ἄστυ Καδμείων βίᾳ,ἢ γῆν θανόντες τήνδε φυράσειν φόνῳ·μνημεῖά θʼ αὑτῶν τοῖς τεκοῦσιν ἐς δόμουςπρὸς ἅρμʼ Ἀδράστου χερσὶν ἔστεφον, δάκρυλείβοντες· οἶκτος δʼ οὔτις ἦν διὰ στόμα.σιδηρόφρων γὰρ θυμὸς ἀνδρείᾳ φλέγωνἔπνει, λεόντων ὡς Ἄρη δεδορκότων.καὶ τῶνδε πύστις οὐκ ὄκνῳ χρονίζεται·κληρουμένους δʼ ἔλειπον, ὡς πάλῳ λαχὼνἕκαστος αὐτῶν πρὸς πύλας ἄγοι λόχον.πρὸς ταῦτʼ ἀρίστους ἄνδρας ἐκκρίτους πόλεωςπυλῶν ἐπʼ ἐξόδοισι τάγευσαι τάχος·ἐγγὺς γὰρ ἤδη πάνοπλος Ἀργείων στρατὸςχωρεῖ, κονίει, πεδία δʼ ἀργηστὴς ἀφρὸς