λέγοις ἂν ὡς τάχιστα, καὶ τάχʼ εἴσομαι.Ἐτεοκλήςσίγησον, ὦ τάλαινα, μὴ φίλους φόβει.Χορόςσιγῶ· σὺν ἄλλοις πείσομαι τὸ μόρσιμον.Ἐτεοκλήςτοῦτʼ ἀντʼ ἐκείνων τοὔπος αἱροῦμαι σέθεν.καὶ πρός γε τούτοις, ἐκτὸς οὖσʼ ἀγαλμάτων,εὔχου τὰ κρείσσω, ξυμμάχους εἶναι θεούς·κἀμῶν ἀκούσασʼ εὐγμάτων, ἔπειτα σὺὀλολυγμὸν ἱερὸν εὐμενῆ παιώνισον,Ἑλληνικὸν νόμισμα θυστάδος βοῆς,θάρσος φίλοις, λύουσα πολέμιον φόβον.ἐγὼ δὲ χώρας τοῖς πολισσούχοις θεοῖς,πεδιονόμοις τε κἀγορᾶς ἐπισκόποις,