μοχθηρόν, ὥσπερ ἄνδρας ὧν ἁλῷ πόλις.Ἐτεοκλήςπαλινστομεῖς αὖ θιγγάνουσʼ ἀγαλμάτων;Χορόςἀψυχίᾳ γὰρ γλῶσσαν ἁρπάζει φόβος.Ἐτεοκλήςαἰτουμένῳ μοι κοῦφον εἰ δοίης τέλος.Χορόςλέγοις ἂν ὡς τάχιστα, καὶ τάχʼ εἴσομαι.Ἐτεοκλήςσίγησον, ὦ τάλαινα, μὴ φίλους φόβει.Χορόςσιγῶ· σὺν ἄλλοις πείσομαι τὸ μόρσιμον.Ἐτεοκλήςτοῦτʼ ἀντʼ ἐκείνων τοὔπος αἱροῦμαι σέθεν.καὶ πρός γε τούτοις, ἐκτὸς οὖσʼ ἀγαλμάτων,εὔχου τὰ κρείσσω, ξυμμάχους εἶναι θεούς·κἀμῶν ἀκούσασʼ εὐγμάτων, ἔπειτα σὺὀλολυγμὸν ἱερὸν εὐμενῆ παιώνισον,Ἑλληνικὸν νόμισμα θυστάδος βοῆς,θάρσος φίλοις, λύουσα πολέμιον φόβον.ἐγὼ δὲ χώρας τοῖς πολισσούχοις θεοῖς,πεδιονόμοις τε κἀγορᾶς ἐπισκόποις,Δίρκης τε πηγαῖς, ὕδατί τʼ Ἰσμηνοῦ λέγωεὖ ξυντυχόντων καὶ πόλεως σεσωμένης,μήλοισιν αἱμάσσοντας ἑστίας θεῶν,ταυροκτονοῦντας θεοῖσιν, ὧδʼ ἐπεύχομαι