καὶ νῦν μὲν ἐς τόδʼ ἦμαρ εὖ ῥέπει θεός·χρόνον γὰρ ἤδη τόνδε πυργηρουμένοιςκαλῶς τὰ πλείω πόλεμος ἐκ θεῶν κυρεῖ.νῦν δʼ ὡς ὁ μάντις φησίν, οἰωνῶν βοτήρ,ἐν ὠσὶ νωμῶν καὶ φρεσίν, πυρὸς δίχα,χρηστηρίους ὄρνιθας ἀψευδεῖ τέχνῃ·οὗτος τοιῶνδε δεσπότης μαντευμάτωνλέγει μεγίστην προσβολὴν Ἀχαιίδανυκτηγορεῖσθαι κἀπιβουλεύσειν πόλει.ἀλλʼ ἔς τʼ ἐπάλξεις καὶ πύλας πυργωμάτωνὁρμᾶσθε πάντες, σοῦσθε σὺν παντευχίᾳ,πληροῦτε θωρακεῖα, κἀπὶ σέλμασινπύργων στάθητε, καὶ πυλῶν ἐπʼ ἐξόδοιςμίμνοντες εὖ θαρσεῖτε, μηδʼ ἐπηλύδωνταρβεῖτʼ ἄγαν ὅμιλον· εὖ τελεῖ θεός.σκοποὺς δὲ κἀγὼ καὶ κατοπτῆρας στρατοῦἔπεμψα, τοὺς πέποιθα μὴ ματᾶν ὁδῷ·καὶ τῶνδʼ ἀκούσας οὔ τι μὴ ληφθῶ δόλῳ.ἌγγελοςἘτεόκλεες, φέριστε Καδμείων ἄναξ,ἥκω σαφῆ τἀκεῖθεν ἐκ στρατοῦ φέρων,