ἐμοὶ δʼ ἔλασσον Ζηνὸς ἢ μηδὲν μέλει.δράτω, κρατείτω τόνδε τὸν βραχὺν χρόνον,ὅπως θέλει· δαρὸν γὰρ οὐκ ἄρξει θεοῖς.ἀλλʼ εἰσορῶ γὰρ τόνδε τὸν Διὸς τρόχιν,τὸν τοῦ τυράννου τοῦ νέου διάκονον·πάντως τι καινὸν ἀγγελῶν ἐλήλυθεν.Ἑρμῆςσὲ τὸν σοφιστήν, τὸν πικρῶς ὑπέρπικρον,τὸν ἐξαμαρτόντʼ εἰς θεοὺς ἐφημέροιςπορόντα τιμάς, τὸν πυρὸς κλέπτην λέγω·πατὴρ ἄνωγέ σʼ οὕστινας κομπεῖς γάμουςαὐδᾶν, πρὸς ὧν ἐκεῖνος ἐκπίπτει κράτους.καὶ ταῦτα μέντοι μηδὲν αἰνικτηρίως,ἀλλʼ αὔθʼ ἕκαστα φράζε· μηδέ μοι διπλᾶςὁδούς, Προμηθεῦ, προσβάλῃς· ὁρᾷς δʼ ὅτιΖεὺς τοῖς τοιούτοις οὐχὶ μαλθακίζεται.Προμηθεύςσεμνόστομός γε καὶ φρονήματος πλέωςὁ μῦθός ἐστιν, ὡς θεῶν ὑπηρέτου.νέον νέοι κρατεῖτε καὶ δοκεῖτε δὴναίειν ἀπενθῆ πέργαμʼ· οὐκ ἐκ τῶνδʼ ἐγὼδισσοὺς τυράννους ἐκπεσόντας ᾐσθόμην;