ἔσται ταπεινός, οἷον ἐξαρτύεταιγάμον γαμεῖν, ὃς αὐτὸν ἐκ τυραννίδοςθρόνων τʼ ἄιστον ἐκβαλεῖ· πατρὸς δʼ ἀρὰΚρόνου τότʼ ἤδη παντελῶς κρανθήσεται,ἣν ἐκπίτνων ἠρᾶτο δηναιῶν θρόνων.τοιῶνδε μόχθων ἐκτροπὴν οὐδεὶς θεῶνδύναιτʼ ἂν αὐτῷ πλὴν ἐμοῦ δεῖξαι σαφῶς.ἐγὼ τάδʼ οἶδα χᾦ τρόπῳ. πρὸς ταῦτά νυνθαρσῶν καθήσθω τοῖς πεδαρσίοις κτύποιςπιστός, τινάσσων τʼ ἐν χεροῖν πύρπνουν βέλος.οὐδὲν γὰρ αὐτῷ ταῦτʼ ἐπαρκέσει τὸ μὴ οὐπεσεῖν ἀτίμως πτώματʼ οὐκ ἀνασχετά·τοῖον παλαιστὴν νῦν παρασκευάζεταιἐπʼ αὐτὸς αὑτῷ, δυσμαχώτατον τέρας·ὃς δὴ κεραυνοῦ κρείσσονʼ εὑρήσει φλόγα,βροντῆς θʼ ὑπερβάλλοντα καρτερὸν κτύπον·θαλασσίαν τε γῆς τινάκτειραν νόσον