ὡς τἀποκλαῦσαι κἀποδύρασθαι τύχαςἐνταῦθʼ, ὅπου μέλλοι τις οἴσεσθαι δάκρυπρὸς τῶν κλυόντων, ἀξίαν τριβὴν ἔχει.Ἰώοὐκ οἶδʼ ὅπως ὑμῖν ἀπιστῆσαί με χρή,σαφεῖ δὲ μύθῳ πᾶν ὅπερ προσχρῄζετεπεύσεσθε· καίτοι καὶ λέγουσʼ αἰσχύνομαιθεόσσυτον χειμῶνα καὶ διαφθορὰνμορφῆς, ὅθεν μοι σχετλίᾳ προσέπτατο.αἰεὶ γὰρ ὄψεις ἔννυχοι πωλεύμεναιἐς παρθενῶνας τοὺς ἐμοὺς παρηγόρουνλείοισι μύθοις ὦ μέγʼ εὔδαιμον κόρη,τί παρθενεύει δαρόν, ἐξόν σοι γάμουτυχεῖν μεγίστου; Ζεὺς γὰρ ἱμέρου βέλειπρὸς σοῦ τέθαλπται καὶ συναίρεσθαι Κύπρινθέλει· σὺ δʼ, ὦ παῖ, μὴ ʼπολακτίσῃς λέχοςτὸ Ζηνός, ἀλλʼ ἔξελθε πρὸς Λέρνης βαθὺνλειμῶνα, ποίμνας βουστάσεις τε πρὸς πατρός,