πέπονθας αἰκὲς πῆμʼ· ἀποσφαλεὶς φρενῶνπλανᾷ, κακὸς δʼ ἰατρὸς ὥς τις ἐς νόσονπεσὼν ἀθυμεῖς καὶ σεαυτὸν οὐκ ἔχειςεὑρεῖν ὁποίοις φαρμάκοις ἰάσιμος.Προμηθεύςτὰ λοιπά μου κλύουσα θαυμάσῃ πλέον,οἵας τέχνας τε καὶ πόρους ἐμησάμην.τὸ μὲν μέγιστον, εἴ τις ἐς νόσον πέσοι,οὐκ ἦν ἀλέξημʼ οὐδέν, οὔτε βρώσιμον,οὐ χριστόν, οὐδὲ πιστόν, ἀλλὰ φαρμάκων