μή τοι χλιδῇ δοκεῖτε μηδʼ αὐθαδίᾳσιγᾶν με· συννοίᾳ δὲ δάπτομαι κέαρ,ὁρῶν ἐμαυτὸν ὧδε προυσελούμενον.καίτοι θεοῖσι τοῖς νέοις τούτοις γέρατίς ἄλλος ἢ ʼγὼ παντελῶς διώρισεν;ἀλλʼ αὐτὰ σιγῶ· καὶ γὰρ εἰδυίαισιν ἂνὑμῖν λέγοιμι· τἀν βροτοῖς δὲ πήματαἀκούσαθʼ, ὥς σφας νηπίους ὄντας τὸ πρὶνἔννους ἔθηκα καὶ φρενῶν ἐπηβόλους.