ἔστʼ ἂν Διὸς φρόνημα λωφήσῃ χόλου.Ὠκεανόςοὔκουν, Προμηθεῦ, τοῦτο γιγνώσκεις, ὅτιὀργῆς νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι;Προμηθεύςἐάν τις ἐν καιρῷ γε μαλθάσσῃ κέαρκαὶ μὴ σφριγῶντα θυμὸν ἰσχναίνῃ βίᾳ.Ὠκεανόςἐν τῷ προθυμεῖσθαι δὲ καὶ τολμᾶν τίναὁρᾷς ἐνοῦσαν ζημίαν; δίδασκέ με.Προμηθεύςμόχθον περισσὸν κουφόνουν τʼ εὐηθίαν.Ὠκεανόςἔα με τῇδε τῇ νόσῳ νοσεῖν, ἐπεὶκέρδιστον εὖ φρονοῦντα μὴ φρονεῖν δοκεῖν.Προμηθεύςἐμὸν δοκήσει τἀμπλάκημʼ εἶναι τόδε.Ὠκεανόςσαφῶς μʼ ἐς οἶκον σὸς λόγος στέλλει πάλιν.Προμηθεύςμὴ γάρ σε θρῆνος οὑμὸς εἰς ἔχθραν βάλῃ.Ὠκεανόςἦ τῷ νέον θακοῦντι παγκρατεῖς ἕδρας;Προμηθεύςτούτου φυλάσσου μή ποτʼ ἀχθεσθῇ κέαρ.Ὠκεανόςἡ σή, Προμηθεῦ, συμφορὰ διδάσκαλος.Προμηθεύςστέλλου, κομίζου, σῷζε τὸν παρόντα νοῦν.