ἥκεις ἐπόπτης; πῶς ἐτόλμησας, λιπὼνἐπώνυμόν τε ῥεῦμα καὶ πετρηρεφῆαὐτόκτιτʼ ἄντρα, τὴν σιδηρομήτοραἐλθεῖν ἐς αἶαν; ἦ θεωρήσων τύχαςἐμὰς ἀφῖξαι καὶ συνασχαλῶν κακοῖς;δέρκου θέαμα, τόνδε τὸν Διὸς φίλον,τὸν συγκαταστήσαντα τὴν τυραννίδα,οἵαις ὑπʼ αὐτοῦ πημοναῖσι κάμπτομαι.Ὠκεανόςὁρῶ, Προμηθεῦ, καὶ παραινέσαι γέ σοι