πόρον οἰωνῶν, ὀκριοέσσῃχθονὶ τῇδε πελῶ, τοὺς σοὺς δὲ πόνουςχρῄζω διὰ παντὸς ἀκοῦσαι.
Ὠκεανόςἥκω δολιχῆς τέρμα κελεύθουδιαμειψάμενος πρὸς σέ, Προμηθεῦ,τὸν πτερυγωκῆ τόνδʼ οἰωνὸνγνώμῃ στομίων ἄτερ εὐθύνων·ταῖς σαῖς δὲ τύχαις, ἴσθι, συναλγῶ.τὸ τε γάρ με, δοκῶ, συγγενὲς οὕτως