ἀκούσαθʼ, ὡς μάθητε διὰ τέλους τὸ πᾶν.πίθεσθέ μοι πίθεσθε, συμπονήσατετῷ νῦν μογοῦντι. ταὐτά τοι πλανωμένηπρὸς ἄλλοτʼ ἄλλον πημονὴ προσιζάνει.Χορόςοὐκ ἀκούσαις ἐπεθώυξαςτοῦτο, Προμηθεῦ.καὶ νῦν ἐλαφρῷ ποδὶ κραιπνόσυτονθᾶκον προλιποῦσʼ, αἰθέρα θʼ ἁγνὸνπόρον οἰωνῶν, ὀκριοέσσῃχθονὶ τῇδε πελῶ, τοὺς σοὺς δὲ πόνουςχρῄζω διὰ παντὸς ἀκοῦσαι.
Ὠκεανόςἥκω δολιχῆς τέρμα κελεύθουδιαμειψάμενος πρὸς σέ, Προμηθεῦ,τὸν πτερυγωκῆ τόνδʼ οἰωνὸνγνώμῃ στομίων ἄτερ εὐθύνων·ταῖς σαῖς δὲ τύχαις, ἴσθι, συναλγῶ.τὸ τε γάρ με, δοκῶ, συγγενὲς οὕτωςἐσαναγκάζει,χωρίς τε γένους οὐκ ἔστιν ὅτῳμείζονα μοῖραν νείμαιμʼ ἢ σοί.