κακαῖσι ποιναῖς ταῖσδὲ μʼ ἐξημείψατο.ἔνεστι γάρ πως τοῦτο τῇ τυραννίδινόσημα, τοῖς φίλοισι μὴ πεποιθέναι.ὃ δʼ οὖν ἐρωτᾶτʼ, αἰτίαν καθʼ ἥντινααἰκίζεταί με, τοῦτο δὴ σαφηνιῶ.ὅπως τάχιστα τὸν πατρῷον ἐς θρόνονκαθέζετʼ, εὐθὺς δαίμοσιν νέμει γέραἄλλοισιν ἄλλα καὶ διεστοιχίζετοἀρχήν· βροτῶν δὲ τῶν ταλαιπώρων λόγονοὐκ ἔσχεν οὐδένʼ, ἀλλʼ ἀιστώσας γένοςτὸ πᾶν ἔχρῃζεν ἄλλο φιτῦσαι νέον.καὶ τοῖσιν οὐδεὶς ἀντέβαινε πλὴν ἐμοῦ.ἐγὼ δʼ ἐτόλμησʼ· ἐξελυσάμην βροτοὺςτὸ μὴ διαρραισθέντας εἰς Ἅιδου μολεῖν.τῷ τοι τοιαῖσδε πημοναῖσι κάμπτομαι,πάσχειν μὲν ἀλγειναῖσιν, οἰκτραῖσιν δʼ ἰδεῖν·θνητοὺς δʼ ἐν οἴκτῳ προθέμενος, τούτου τυχεῖν