πρὸς ταῦτʼ ἐπʼ ἐμοὶ ῥιπτέσθω μὲνπυρὸς ἀμφήκης βόστρυχος, αἰθὴρ δʼἐρεθιζέσθω βροντῇ σφακέλῳ τʼἀγρίων ἀνέμων· χθόνα δʼ ἐκ πυθμένωναὐταῖς ῥίζαις πνεῦμα κραδαίνοι,κῦμα δὲ πόντου τραχεῖ ῥοθίῳσυγχώσειεν τῶν οὐρανίωνἄστρων διόδους· εἴς τε κελαινὸνΤάρταρον ἄρδην ῥίψειε δέμαςτοὐμὸν ἀνάγκης στερραῖς δίναις·πάντως ἐμέ γʼ οὐ θανατώσει.

Ἑρμῆςτοιάδε μέντοι τῶν φρενοπλήκτωνβουλεύματʼ ἔπη τʼ ἔστιν ἀκοῦσαι.τί γὰρ ἐλλείπει μὴ οὐ παραπαίεινἡ τοῦδʼ εὐχή; τί χαλᾷ μανιῶν;ἀλλʼ οὖν ὑμεῖς γʼ αἱ πημοσύναιςσυγκάμνουσαι ταῖς τοῦδε τόπων