φάραγγα βροντῇ καὶ κεραυνίᾳ φλογὶπατὴρ σπαράξει τήνδε, καὶ κρύψει δέμαςτὸ σόν, πετραία δʼ ἀγκάλη σε βαστάσει.μακρὸν δὲ μῆκος ἐκτελευτήσας χρόνουἄψορρον ἥξεις εἰς φάος· Διὸς δέ τοίπτηνὸς κύων, δαφοινὸς αἰετός, λάβρωςδιαρταμήσει σώματος μέγα ῥάκος,ἄκλητος ἕρπων δαιταλεὺς πανήμερος,κελαινόβρωτον δʼ ἧπαρ ἐκθοινήσεται.τοιοῦδε μόχθου τέρμα μή τι προσδόκα,πρὶν ἂν θεῶν τις διάδοχος τῶν σῶν πόνωνφανῇ, θελήσῃ τʼ εἰς ἀναύγητον μολεῖνἍιδην κνεφαῖά τʼ ἀμφὶ Ταρτάρου βάθη.πρὸς ταῦτα βούλευʼ· ὡς ὅδʼ οὐ πεπλασμένοςὁ κόμπος, ἀλλὰ καὶ λίαν εἰρημένος ·ψευδηγορεῖν γὰρ οὐκ ἐπίσταται στόματὸ Δῖον, ἀλλὰ πᾶν ἔπος τελεῖ· σὺ δὲπάπταινε καὶ φρόντιζε, μηδʼ αὐθαδίανεὐβουλίας ἀμείνονʼ ἡγήσῃ ποτέ.Χορόςἡμῖν μὲν Ἑρμῆς οὐκ ἄκαιρα φαίνεται