ἐμαῖς· δακὼν δὲ στόμιον ὡς νεοζυγὴςπῶλος βιάζῃ καὶ πρὸς ἡνίας μάχῃ.ἀτὰρ σφοδρύνῃ γʼ ἀσθενεῖ σοφίσματι·αὐθαδία γὰρ τῷ φρονοῦντι μὴ καλῶςαὐτὴ καθʼ αὑτὴν οὐδενὸς μεῖζον σθένει.σκέψαι δʼ, ἐὰν μὴ τοῖς ἐμοῖς πεισθῇς λόγοις,οἷός σε χειμὼν καὶ κακῶν τρικυμίαἔπεισʼ ἄφυκτος · πρῶτα μὲν γὰρ ὀκρίδαφάραγγα βροντῇ καὶ κεραυνίᾳ φλογὶπατὴρ σπαράξει τήνδε, καὶ κρύψει δέμαςτὸ σόν, πετραία δʼ ἀγκάλη σε βαστάσει.μακρὸν δὲ μῆκος ἐκτελευτήσας χρόνουἄψορρον ἥξεις εἰς φάος· Διὸς δέ τοίπτηνὸς κύων, δαφοινὸς αἰετός, λάβρωςδιαρταμήσει σώματος μέγα ῥάκος,ἄκλητος ἕρπων δαιταλεὺς πανήμερος,κελαινόβρωτον δʼ ἧπαρ ἐκθοινήσεται.