Χθονὸς μὲν ἐς τηλουρὸν ἥκομεν πέδον,Σκύθην ἐς οἷμον, ἄβατον εἰς ἐρημίαν.Ἥφαιστε, σοὶ δὲ χρὴ μέλειν ἐπιστολὰςἅς σοι πατὴρ ἐφεῖτο, τόνδε πρὸς πέτραιςὑψηλοκρήμνοις τὸν λεωργὸν ὀχμάσαιἀδαμαντίνων δεσμῶν ἐν ἀρρήκτοις πέδαις.τὸ σὸν γὰρ ἄνθος, παντέχνου πυρὸς σέλας,θνητοῖσι κλέψας ὤπασεν. τοιᾶσδέ τοιἁμαρτίας σφε δεῖ θεοῖς δοῦναι δίκην,ὡς ἂν διδαχθῇ τὴν Διὸς τυραννίδαστέργειν, φιλανθρώπου δὲ παύεσθαι τρόπου.ἭφαιστοςΚράτος Βία τε, σφῷν μὲν ἐντολὴ Διὸςἔχει τέλος δὴ κοὐδὲν ἐμποδὼν ἔτι·ἐγὼ δʼ ἄτολμός εἰμι συγγενῆ θεὸνδῆσαι βίᾳ φάραγγι πρὸς δυσχειμέρῳ.πάντως δʼ ἀνάγκη τῶνδέ μοι τόλμαν σχεθεῖν·ἐξωριάζειν γὰρ πατρὸς λόγους βαρύ.τῆς ὀρθοβούλου Θέμιδος αἰπυμῆτα παῖ,ἄκοντά σʼ ἄκων δυσλύτοις χαλκεύμασιπροσπασσαλεύσω τῷδʼ ἀπανθρώπῳ πάγῳ