τοῦτο, Προμηθεῦ.καὶ νῦν ἐλαφρῷ ποδὶ κραιπνόσυτονθᾶκον προλιποῦσ᾽, αἰθέρα θ᾽ ἁγνὸνπόρον οἰωνῶν, ὀκριοέσσῃχθονὶ τῇδε πελῶ, τοὺς σοὺς δὲ πόνουςχρῄζω διὰ παντὸς ἀκοῦσαι.
Ὠκεανόςἥκω δολιχῆς τέρμα κελεύθουδιαμειψάμενος πρὸς σέ, Προμηθεῦ,τὸν πτερυγωκῆ τόνδ᾽ οἰωνὸνγνώμῃ στομίων ἄτερ εὐθύνων:ταῖς σαῖς δὲ τύχαις, ἴσθι, συναλγῶ.τό τε γάρ με, δοκῶ, συγγενὲς οὕτωςἐσαναγκάζει,χωρίς τε γένους οὐκ ἔστιν ὅτῳμείζονα μοῖραν νείμαιμ᾽ ἢ σοί.γνώσει δὲ τάδ᾽ ὡς ἔτυμ᾽, οὐδὲ μάτηνχαριτογλωσσεῖνχαριτογλωσσεῖν ex Athenaeo Turnebus: σὲ τὸ χαριτογλωσσεῖν M ἔνι μοι: φέρε γὰρσήμαιν᾽ ὅ τι χρή σοι συμπράσσειν:οὐ γάρ ποτ᾽ ἐρεῖς ὡς Ὠκεανοῦφίλος ἐστὶ βεβαιότερός σοι.