οὐκ ἀκούσαις ἐπεθώυξαςτοῦτο, Προμηθεῦ.καὶ νῦν ἐλαφρῷ ποδὶ κραιπνόσυτονθᾶκον προλιποῦσ᾽, αἰθέρα θ᾽ ἁγνὸνπόρον οἰωνῶν, ὀκριοέσσῃχθονὶ τῇδε πελῶ, τοὺς σοὺς δὲ πόνουςχρῄζω διὰ παντὸς ἀκοῦσαι.

Ὠκεανόςἥκω δολιχῆς τέρμα κελεύθουδιαμειψάμενος πρὸς σέ, Προμηθεῦ,