μίμνουσι δʼ ἔνθα πεδίον Ἀσωπὸς ῥοαῖςἄρδει, φίλον πίασμα Βοιωτῶν χθονί·οὗ σφιν κακῶν ὕψιστʼ ἐπαμμένει παθεῖν,ὕβρεως ἄποινα κἀθέων φρονημάτων·οἳ γῆν μολόντες Ἑλλάδʼ οὐ θεῶν βρέτηᾐδοῦντο συλᾶν οὐδὲ πιμπράναι νεώς·βωμοὶ δʼ ἄιστοι, δαιμόνων θʼ ἱδρύματαπρόρριζα φύρδην ἐξανέστραπται βάθρων.τοιγὰρ κακῶς δράσαντες οὐκ ἐλάσσοναπάσχουσι, τὰ δὲ μέλλουσι, κοὐδέπω κακῶνκρηνὶς ἀπέσβηκʼ ἀλλʼ ἔτʼ ἐκπιδύεται.τόσος γὰρ ἔσται πέλανος αἱματοσφαγὴςπρὸς γῇ Πλαταιῶν Δωρίδος λόγχης ὕπο·θῖνες νεκρῶν δὲ καὶ τριτοσπόρῳ γονῇἄφωνα σημανοῦσιν ὄμμασιν βροτῶνὡς οὐχ ὑπέρφευ θνητὸν ὄντα χρὴ φρονεῖν.ὕβρις γὰρ ἐξανθοῦσʼ ἐκάρπωσεν στάχυνἄτης, ὅθεν πάγκλαυτον ἐξαμᾷ θέρος.τοιαῦθʼ ὁρῶντες τῶνδε τἀπιτίμιαμέμνησθʼ Ἀθηνῶν Ἑλλάδος τε, μηδέ τις