ὅστις Ἑλλήσποντον ἱρὸν δοῦλον ὣς δεσμώμασινἤλπισε σχήσειν ῥέοντα, Βόσπορον ῥόον θεοῦ·καὶ πόρον μετερρύθμιζε, καὶ πέδαις σφυρηλάτοιςπεριβαλὼν πολλὴν κέλευθον ἤνυσεν πολλῷ στρατῷ,θνητὸς ὢν θεῶν τε πάντων ᾤετʼ, οὐκ εὐβουλίᾳ,καὶ Ποσειδῶνος κρατήσειν. πῶς τάδʼ οὐ νόσος φρενῶνεἶχε παῖδʼ ἐμόν; δέδοικα μὴ πολὺς πλούτου πόνοςοὑμὸς ἀνθρώποις γένηται τοῦ φθάσαντος ἁρπαγή.Ἄτοσσαταῦτά τοι κακοῖς ὁμιλῶν ἀνδράσιν διδάσκεταιθούριος Ξέρξης· λέγουσι δʼ ὡς σὺ μὲν μέγαν τέκνοιςπλοῦτον ἐκτήσω ξὺν αἰχμῇ, τὸν δʼ ἀνανδρίας ὕποἔνδον αἰχμάζειν, πατρῷον δʼ ὄλβον οὐδὲν αὐξάνειν.τοιάδʼ ἐξ ἀνδρῶν ὀνείδη πολλάκις κλύων κακῶντήνδʼ ἐβούλευσεν κέλευθον καὶ στράτευμʼ ἐφʼ Ἑλλάδα.

Δαρεῖοςτοιγάρ σφιν ἔργον ἐστὶν ἐξειργασμένονμέγιστον, ἀείμνηστον, οἷον οὐδέπωτόδʼ ἄστυ Σούσων ἐξεκείνωσεν πεσόν,ἐξ οὗτε τιμὴν Ζεὺς ἄναξ τήνδʼ ὤπασεν,ἕνʼ ἄνδρʼ ἁπάσης Ἀσίδος μηλοτρόφουταγεῖν, ἔχοντα σκῆπτρον εὐθυντήριον.