χὤστις μὲν ἡμῶν πρὶν σκεδασθῆναι θεοῦἀκτῖνας ὡρμήθη, σεσωσμένος κυρεῖ.φλέγων γὰρ αὐγαῖς λαμπρὸς ἡλίου κύκλοςμέσον πόρον διῆκε, θερμαίνων φλογί.πῖπτον δʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν· ηὐτύχει δέ τοιὅστις τάχιστα πνεῦμʼ ἀπέρρηξεν βίου.ὅσοι δὲ λοιποὶ κἄτυχον σωτηρίας,Θρῄκην περάσαντες μόγις πολλῷ πόνῳ,ἥκουσιν ἐκφυγόντες, οὐ πολλοί τινες,ἐφʼ ἑστιοῦχον γαῖαν· ὡς στένειν πόλινΠερσῶν, ποθοῦσαν φιλτάτην ἥβην χθονός.ταῦτʼ ἔστʼ ἀληθῆ· πολλὰ δʼ ἐκλείπω λέγωνκακῶν ἃ Πέρσαις ἐγκατέσκηψεν θεός.Χορόςὦ δυσπόνητε δαῖμον, ὡς ἄγαν βαρὺςποδοῖν ἐνήλου παντὶ Περσικῷ γένει.Ἄτοσσαοἲ ʼγὼ τάλαινα διαπεπραγμένου στρατοῦ·ὦ νυκτὸς ὄψις ἐμφανὴς ἐνυπνίων,ὡς κάρτα μοι σαφῶς ἐδήλωσας κακά.ὑμεῖς δὲ φαύλως αὔτʼ ἄγαν ἐκρίνατε.ὅμως δʼ, ἐπειδὴ τῇδʼ ἐκύρωσεν φάτις