ψυχήν τʼ ἄριστοι κεὐγένειαν ἐκπρεπεῖς,αὐτῷ τʼ ἄνακτι πίστιν ἐν πρώτοις ἀεί,τεθνᾶσιν αἰσχρῶς δυσκλεεστάτῳ μόρῳ.Ἄτοσσαοἲ ʼγὼ τάλαινα συμφορᾶς κακῆς, φίλοι.ποίῳ μόρῳ δὲ τούσδε φὴς ὀλωλέναι;Ἄγγελοςνῆσός τις ἔστι πρόσθε Σαλαμῖνος τόπων,βαιά, δύσορμος ναυσίν, ἣν ὁ φιλόχοροςΠὰν ἐμβατεύει, ποντίας ἀκτῆς ἔπι.ἐνταῦθα πέμπει τούσδʼ, ὅπως, ὅταν νεῶνφθαρέντες ἐχθροὶ νῆσον ἐκσῳζοίατο,κτείνοιεν εὐχείρωτον Ἑλλήνων στρατόν,φίλους δʼ ὑπεκσῴζοιεν ἐναλίων πόρων,κακῶς τὸ μέλλον ἱστορῶν. ὡς γὰρ θεὸςναῶν ἔδωκε κῦδος Ἕλλησιν μάχης,αὐθημερὸν φράξαντες εὐχάλκοις δέμαςὅπλοισι ναῶν ἐξέθρῳσκον· ἀμφὶ δὲκυκλοῦντο πᾶσαν νῆσον, ὥστʼ ἀμηχανεῖνὅποι τράποιντο. πολλὰ μὲν γὰρ ἐκ χερῶνπέτροισιν ἠράσσοντο, τοξικῆς τʼ ἄποθώμιγγος ἰοὶ προσπίτνοντές ὤλλυσαν·