πολλὴν βοήν, ὦ παῖδες Ἑλλήνων ἴτε,
ἐλευθεροῦτε πατρίδʼ, ἐλευθεροῦτε δὲ
παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τέ πατρῴων ἕδη,
θήκας τε προγόνων· νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών.
καὶ μὴν παρʼ ἡμῶν Περσίδος γλώσσης ῥόθοςὑπηντίαζε, κοὐκέτʼ ἦν μέλλειν ἀκμή.εὐθὺς δὲ ναῦς ἐν νηὶ χαλκήρη στόλονἔπαισεν· ἦρξε δʼ ἐμβολῆς Ἑλληνικὴναῦς, κἀποθραύει πάντα Φοινίσσης νεὼςκόρυμβʼ, ἐπʼ ἄλλην δʼ ἄλλος ηὔθυνεν δόρυ.τὰ πρῶτα μέν νυν ῥεῦμα Περσικοῦ στρατοῦἀντεῖχεν· ὡς δὲ πλῆθος ἐν στενῷ νεῶνἤθροιστʼ ἀρωγὴ δʼ οὔτις ἀλλήλοις παρῆν,αὐτοὶ δʼ ὑφʼ αὑτῶν ἐμβόλοις χαλκοστόμοιςπαίοντʼ, ἔθραυον πάντα κωπήρη στόλον,Ἑλληνικαί τε νῆες οὐκ ἀφρασμόνωςκύκλῳ πέριξ ἔθεινον, ὑπτιοῦτο δὲσκάφη νεῶν, θάλασσα δʼ οὐκέτʼ ἦν ἰδεῖν,ναυαγίων πλήθουσα καὶ φόνου βροτῶν.ἀκταὶ δὲ νεκρῶν χοιράδες τʼ ἐπλήθυον,