καὶ πάννυχοι δὴ διάπλοον καθίστασανναῶν ἄνακτες πάντα ναυτικὸν λεών.καὶ νὺξ ἐχώρει, κοὐ μάλʼ Ἑλλήνων στρατὸςκρυφαῖον ἔκπλουν οὐδαμῇ καθίστατο·ἐπεί γε μέντοι λευκόπωλος ἡμέραπᾶσαν κατέσχε γαῖαν εὐφεγγὴς ἰδεῖν,πρῶτον μὲν ἠχῇ κέλαδος Ἑλλήνων πάραμολπηδὸν ηὐφήμησεν, ὄρθιον δʼ ἅμαἀντηλάλαξε νησιώτιδος πέτραςἠχώ· φόβος δὲ πᾶσι βαρβάροις παρῆνγνώμης ἀποσφαλεῖσιν· οὐ γὰρ ὡς φυγῇπαιᾶνʼ ἐφύμνουν σεμνὸν Ἕλληνες τότε,ἀλλʼ ἐς μάχην ὁρμῶντες εὐψύχῳ θράσει·Ἄγγελοςσάλπιγξ δʼ ἀϋτῇ πάντʼ ἐκεῖνʼ ἐπέφλεγεν.εὐθὺς δὲ κώπης ῥοθιάδος ξυνεμβολῇἔπαισαν ἅλμην βρύχιον ἐκ κελεύματος,θοῶς δὲ πάντες ἦσαν ἐκφανεῖς ἰδεῖν.τὸ δεξιὸν μὲν πρῶτον εὐτάκτως κέραςἡγεῖτο κόσμῳ, δεύτερον δʼ ὁ πᾶς στόλοςἐπεξεχώρει, καὶ παρῆν ὁμοῦ κλύειν