πένθος παρασχών, Σεισάμης θʼ ὁ Μύσιος,Θάρυβίς τε πεντήκοντα πεντάκις νεῶνταγός, γένος Λυρναῖος, εὐειδὴς ἀνήρ,κεῖται θανὼν δείλαιος οὐ μάλʼ εὐτυχῶς·Συέννεσίς τε πρῶτος εἰς εὐψυχίαν,Κιλίκων ἄπαρχος, εἷς ἀνὴρ πλεῖστον πόνονἐχθροῖς παρασχών εὐκλεῶς ἀπώλετο.τοσόνδε ταγῶν νῦν ὑπεμνήσθην πέρι.πολλῶν παρόντων δʼ ὀλίγʼ ἀπαγγέλλω κακά.Ἄτοσσααἰαῖ, κακῶν ὕψιστα δὴ κλύω τάδε,αἴσχη τε Πέρσαις καὶ λιγέα κωκύματα.ἀτὰρ φράσον μοι τοῦτʼ ἀναστρέψας πάλιν·πόσον δὲ πλῆθος ἦν νεῶν Ἑλληνίδων,ὥστʼ ἀξιῶσαι Περσικῷ στρατεύματιμάχην συνάψαι ναΐοισιν ἐμβολαῖς;Ἄγγελοςπλήθους μὲν ἂν σάφʼ ἴσθʼ ἕκατι βάρβαρονναυσὶν κρατῆσαι. καὶ γὰρ Ἕλλησιν μὲν ἦνὁ πᾶς ἀριθμὸς ἐς τριακάδας δέκαναῶν, δεκὰς δʼ ἦν τῶνδε χωρὶς ἔκκριτος·Ξέρξῃ δέ, καὶ γὰρ οἶδα, χιλιὰς μὲν ἦν